Retrogames zijn de bom. "Mijn generatie" is opgegroeid met de zx-81, zx-spectrum, c=64, msx en deels amiga. Een floriserende demo scene, turboloaders en toetsenborden waar je RSI van krijgt als je er naar kijkt.
Retrogames zijn zo de bom dat de emulatoren beter zijn dan het orgineel, arcade emulatoren jaren populair zijn en zelfs "ge-mod" worden, er c64-on-a-stick worden verkocht en er beursen worden georganiseerd voor retrogamers.
Het grapigge is dat ik veel mensen die ik als naam ken toen ik hun demo's bekeek op de 64 en later de Amiga nu in het echt en op het net regelmatig tegenkom. Ik ben benieuwd hoe de "nieuwe genertie" (geboren 90+) later hun retro gevoel gaat cultiferen en hoe ze omgaan met "onze retro games". Zijn onze retrogames het zelfde als de Beatles en ABBA; van alle tijden? Worden ze straks ook bewonderd door personen die de "echte versie" nooit gespeeld hebben?
En waarom ik van retro games hou, ik kan ze nog steds op mijn brakke hardware draaien... :-)