Was ik op vakantie toch even tegen een bom aangelopen; een dode boom met bruine rand! Op de deurmat lag zo maar een Telegraaf. Ik denk dat ik die krant eens elke 4 jaar lees. En elke keer feest der herkenning; rechts dom gelul met nul nieuwwaarde en heel veel opinie andersom gebracht. De stagaire die de slogan "Zo Oranje was de Telegraaf nog nooit" heeft bedacht, doet er ook goed aan even wat historisch onderzoek te doen en te kijken waarom de telegraaf verboden was na 1945.

Ik vond het echter wel leuk om te zien hoe slecht met beeld en tekst ook in de print editie laat samen gaan. Bij een stukje over twitter (gaaaaaap) stond een foto die echt weergeeft in welke tijd de krant nog leeft; een man achter een CRT beeldscherm ("mama, is dat beeldscherm ziek?") met Netscape als browser. Moet toch zeker wel 5 jaar geleden zijn.

Rust zacht Telegraaf.

Omdat ik het leuk vond een andere vorm van presentatie en vodcasts te maken en omdat het onderwerp me aan het hart gaat:
een introductie over hackdeoverheid.

Hack de Overheid, een korte screencast from bert boerland on Vimeo.

Helaas kan ik er niet bij zijn maar hoop een volgende keer aan te schuiven. De presentatie boven gaat natuurlijk veel te kort door de bocht. En een medium als een blog kan dat goed aanvullen. NYTimes met al haar rijke API's wordt vaak als voorbeeld opgevoerd over hoe om te gaan met "tweepuntnul", data en het openbreken van walled gardens. Maar een overheid is anders dan een bedrijf. Een overheid bestaat over 100 jaar nog (hopenlijk), een overheid heeft geen inkomsten op een manier die in een kwantitatief business plan te vatten zijn. Een overheid heeft direct heel weinig baat bij het beschikbaar stellen van data en wel de kosten.

Aan de andere kant dient een overheid transparant te werken en za door "many eyes" van crowdtasken data nieuwe waarde kunnen krijgen door combinaties te doen die de overheid zelf niet voorzien heeft, bedacht heeft of nodig heeft. Die nieuwe gecombineerde data heeft potentieel zeer veel kwantitatieve en zelfs kwalitatieve waarde voor Nederland en dus voor de overheid. Het genereren van mashups van data (en dat is dus meer dan wat plots op een Google Maps) maakt dat meerdere bronnen gecombineerd kunnen worden. Bijvoorbeeld CBS data met kadastrale gegevens voor een academisch analyse om te bezien of een woonboulevard of 10 losse woonwinkels beter is voor verkeer en economie. Gooi de data op straat en er zijn mensen die er kennis mee maken!

Voor een overheid het echter kan doen -zie screencast- dient er het nodige te gebeuren. Met nam procedureel. Bijvoorbeeld onder welke licentie deelt de overheid de data? Een creative commons lijkt handig maar welke? En tot welk niveau kan de data terug te leiden zijn tot personen of huishoudens? Er bestaan 6 cijferige postcodes in Nederland die uit 4 huishoudens bestaan dus is dat bijna te identificeren tot een persoon. En omdat de overheid voor veel data nu geld vraagt (KvK, kadaster) i ze een marktspeler. Als ze deze data nu om niet gaat aanbieden, verstoort ze daarmee de markt. Concurrerende partijen die in de ladder niet verder gaan data data (dus niet informatie/kennis) zien plotseling een aanbieder die hun diensten gratis aanbiedt. Veel te regelen dus.

Maar het is onze data!

De webmaster van de Asmterdam is op een SEO cursus geweest. "Doe maar veel met onzichtbare sleutelwoorden" wist het garagebureau ("ook uw vertrouwde plaats voor al uw tweedehands accu's") te melden. Kost je wat zo'n cursus maar dan heb je ook wat. Namelijk een ban van Google als het tegenzit.

Zie de source van loket.amsterdam.nl.

Goed te weten dat de webmasters van Amsterdam het internet begrijpen en gebruiken op een manier zoals dat bedoeld is; namaak content aanbieden aan search engines om meer traffic te genereren. Gemeente e-@msterdam-plaza? Alles voor de hits!

(tot ze zelf klappen krijgen van google!.)

De Pers.... De pers als krant staat misschien wel symbool voor alles wat mis is met de dode bomen maffia; "de pers". De Pers schrijft een stukje over een sociale techniek, twitter. En natuurlijk krijg je dan kritiek, dat is logisch. Als iedereen het een goed stuk zou vinden was het geen goed stuk. Zout moet je proeven.

Maar voor dat de lezer zout moet proeven, moet de kok eerst de ingrediënten testen, samenstellen, selecteren. En hoe beter de kok dat doet, des te meer chef is hij; een autoriteit waar mensen graag komen, sterren waardig is en waar je graag extra voor betaald.

Als blijkt dat de kok maar wat dingen bij elkaar pleurt, de achterkant van een pakje honig als inspiratiebron heeft en eigenlijk nog analfabeet is, dan kom je er nooit weer. En dit is wat er met "De Pers" in zijn algemeenheid en "De Pers" in het bijzonder aan de hand is. En dit is de reden dat ik al een decennium al geen kranten meer lees. De heren (m/v) Journalisten kunnen wellicht goed schrijven, waarover ze schrijven.. daar hebben ze geen verstand van. Ze lezen de achterkant van het honig pakje, kwakken het op de pers en gaan weer verder, denkende dat ze net een geweldig vijf gangen diner hebben gecreëerd.

Vroeger. Vroeger kwam je weg met dergelijke acties. Tuurlijk, een ingezonden handgeschreven brief van een professor. Maar die plaatste je alleen als het je uit kwam. In vroegere tijden kon je stellen:

"Freedom of the press is limited to those who own one." (A. J. Liebling, 1904 - 1963)

Klootjesvolk kon de pers niet betalen, dus klootjesvolk moest achterover leunen en de brei doorslikken. Maar gok eens lieve journalisten, tegenwoordig stellen we nog steeds "If You Don't Like the News...Go Out and Make Some of Your Own" (boek) Maar anders dan vroeger, we kunnen nu ook nieuws maken, nieuws verslaan en het Internet is onze pers, twitter onze inkt. En of je -chef kok met een pit- het nu leuk vindt of niet, iedereen is expert in iets. En er werken meer slimme mensen buiten "de pers" dan er binnen. Dus als je onzin schrijft -en er leest perongelijk nog iemand je stukjes- dan vinden we het en we vinden er iets van.

Neem nu het voorbeeld van onze Mark Koster, ex hoofdredacteur van kwaliteitsblad Nieuwe Revu. Een stukje over .. jaaa, twitter. Twitter is hip. Dus was het duidelijk dat Mark met zijn kookskunsten er wat zuur bij moest doen. En het werd dan ook een zuur stukje van mijnheer de chef kok Koster: Twitteren is masturberen met je ziel:

Koster en Jojanneke stuurden in het weekend een desperaat mailtje met de vraag: waarom heeft Twitter zo’n vaart genomen? Niemand reageerde. Toen pakte Koster het iets botter aan, met een smeuïge provocatie. ‘Zeg, Jojanneke wanneer gaan we weer eens samen in bad?’

Mark komt de kroeg binnen, lalt een keer door de deur die hij laat openstaan. Braakt een vraag over de bar. Knijpt de barvrouw in haar billen. Mark vraagt zich af waarom niemand naar hem luistert, zijn vrouw begrijpt hem ook al niet.

Lieve Mark, als je iets zuurs wilt schrijven, ga dan bij de Volkskrant werken.
Als je een mening wilt hebben, wordt lid van de Partij van de Vrijheid.
Als je wilt braken, kijk dan naar Geen Stijl.
Maar als je een mening wilt hebben over iets en deze wilt ventileren zonder dat ik de klonten uit mijn huig moet vissen, neem dan de tijd die mening op iets te funderen. Vier tweets om er achter te komen dat het niets is en op basis daarvan een stukje schrijven. Daarmee ben je een schande voor de chefkoks die nog wel echt iets creëeren.

Let wel, van mij hoef je niets goeds te schrijven over twitter, over de oorlog in Irak, over de kabinets crisis, over linedancing in tweede-exploermond. Maar ik verwacht wel dat je onderzoekt waar je over schrijft en dat je dit doet op basis van feiten, niet op basis van een gewenst artikel dat past in je eigen zeitgeist. Want je tijd is geweest, dodo. Door twiter zo duidelijk neer te zetten in waar jij deze sociale techniek wilt plaatsen, zet je ook neer hoe serieus ik je suffertje en de Pers moet nemen als het om de verslaggeving van de oorlog in Irak gaat, de kabinetscrisis en de linedancing escapades van de bevolking van tweede exploermond.

Mark, je bent een klein beetje aan het liegen en fantaseren. Niet? Eigenlijk typ je met een hand op het toetsenbord. Niet?

Weer niets. Een vraag aan Fransico van Jole, de veel twitterende internetpaus van 2525. Waarom, waarom, waarom? Geen antwoord.

Wellicht niet het antwoord wat je wilde toen je de internetbarvrouw 2525 in zijn billen kneep, maar wel antwoord

Mark is natuurlijk een echte journalist. En echte journalisten verdienen steun, volgens hem zelf althans:

Laat de kwaliteitsjournalistiek over aan journalisten

en

Kwalitatief hoogwaardige journalistiek is tijdrovend en prijzig

Mark, je bent geen kwaliteitsjournalist die de tijd neemt om te onderzoeken. Mark, je bent een vieze man. Je hebt een lekplek in je broek. En je brengt je beroepsgroep ten schande. Zelfs als "amateur" journalist voel ik me in mijn eer aangetast door je broddel werk. Het is duidelijk De Pers en Twitter.. een gaat het redden de ander niet. Het was leuk je gekend te heben... Mark...

---

btw: dit een te lang stukje voor je? Ik tweet veel, vaak en kort op twitter, volg me. Je krijgt er geen sticky fingers van..

Kiss my ego, part II (na deel I) Ik ben een van de top twitter gebruikers in de Nederlandse twittershere. Zie de top twitteraars van Nederland 2008.

En as we toch bezig zijn, kijk eens op de stats van mij of vul uw eigen naam in om te zien hoe en waar u twittert.